Dashuri nga larg nga Charles Bukowski,John Keats, Safo

Kultura

Dashuri nga larg nga Charles Bukowski,John Keats, Safo

Nga: Marjeta Shatro Rrapaj Më: 28 shkurt 2021 Në ora: 11:25
Marjeta Shatro Rrapaj

Mbase dashuria u përket atyre që e duan njëri-tjetrin nga larg. Kështu përfundon kjo poezi. Një poezi që reflekton në kuptimin më të thellë dhe më të diskutueshëm të vetë dashurisë. Është një poezi romantike, sepse përshkruan piktura të të dashuruarve të ëmbël duke ecur, duke folur, duke dashur njëri-tjetrin. Por përpara kësaj Bukowski i bën vetes pyetje, ai vë në dyshim natyrën, pastërtinë e asaj dashurie që sheh. Dhe nënvizon hulumtimin, hulumtimin e vazhdueshëm dhe shpesh rraskapitës. Të gjithë jemi paksa të tillë, të bërë nga një dashuri konfliktuale. Mbase edhe kemi jetuar një dashuri nga larg. Dashuri që shpesh kanë nevojë për "dyshen e dashurisë". Në një kohë të vështirë të bërë në distanca, nëse e gjejmë veten duke e pyetur veten "kush e di nëse është kjo dashuri apo jo", le të përgjigjemi duke lexuar këto fjalë nga Charles Bukowski.

Me dyshen e dashurisë

Dy puthje

në një stol

kush e di nëse e duan njëri-tjetrin

dhe dy të tjerë shëtisin

por ata nuk flasin me njëri-tjetrin

kush e di nëse e duan njëri-tjetrin

Nuk e di atëherë

sa zgjat

ky kërkim i përjetshëm

ky vullnet i përjetshëm

pa dashur kurrë

dhe ky injorim i përjetshëm

gjithmonë duke dashur.

Mbase dashuria është

kë do

nga larg,

sepse duhet ta duan njeri-tjetrin

me dyshen

e dashurisë

 

Përkthyese

Marjeta Shatro Rrapaj

 

POEZI TË BUKURA NGA JOHN KEATS, LAWRENCE FERLINGHETTI

PA TY

Unë nuk mund të ekzistoj pa ty.

Harroj gjithçka përveçse të të shoh përsëri:

jeta ime duket se ndalet atje,

Unë nuk shoh më tej përpara.

Ti më përthithe.

Tani për tani kam ndjesinë

si të shpërndahem:

Do të isha jashtëzakonisht i trishtuar

pa shpresën për tu parë së shpejti.

Do të kisha frikë të largohesha prej teje.

Ti ma vodhe shpirtin me një fuqi

së cilës nuk mund t’i rezistoj;

megjithatë mund të rezistoja derisa të të shihja;

dhe madje edhe pasi të kam parë

Shpesh përpiqesha të arsyetoja

kundër arsyeve të dashurisë sime.

Tani nuk jam më i aftë për të.

Do të ishte një penallti tepër e madhe.

Dashuria ime është egoiste.

Unë nuk mund të marr frymë pa ty.

 

FANTAZIA

Gjithmonë lëre fantazinë të endet,

Kënaqësia është gjithmonë diku tjetër:

Dhe shkrihet, vetëm për ta prekur, e ëmbël,

Si flluska kur bie shi;

Pra, le të endet, ajo, me krahë,

Për mendimin që ende shtrihet para tij;

Hape derën në kafazin e mendjes,

Dhe, do ta shohësh, do të fillojë fluturimin drejt qiellit.

 

STINËT NJERËZORE

Katër stinë përbëjnë tërë vitin,

katër stinët kanë shpirtin e njeriut.

Ai ka Pranverën e tij të fuqishme

kur kap fantazinë naive

për të hapur çdo bukuri me dorë;

ka verën e saj kur të ripërtërihet

goja e mjaltit pranveror

të mendimit të ri ai e do të humbur

vullnetarizmin, dhe kështu fantazues,

sa afër qiellit është;

dhe ankorime të qeta në rrugën që ka në Vjeshtën e saj

kur palos fort krahët

Jam i lumtur që po sodis kaq shumë

boshatisin mjegullat, për të lënë

gjërat e bukura pa u vërejtur larg

të kalojë një përrua si në det.

Ajo gjithashtu ka shëmtimin e vet Dimrin

e zbehtë, përndryshe ai do të kishte forcë

të heq dorë nga natyra e tij e vdekshme.

Marjeta sent Sot në ora 11:24 PD

Një nga poezitë më intensive dhe të bukura të poetit të madh Lawrence Ferlinghetti, shpirt dhe fener i brezit të rrahur, i cili vdiq dje në moshën 101 vjeç, është padyshim "POETI PESHKATAR". Një lirikë që ka aromën e mençurisë ekstreme, të vetëdijes që ndërsa plakesh mëson të ndjesh se jeta nuk ka më nevojë të jetohet në konkurrencë sepse e vetmja pikë referimi është qielli.

Jini burra më të mirë

Vetëm ai duhet të referohet në mënyrë që të mësojë të jetë burrë më i mirë, vetëm ai mund të nisë sfidën, qiellin, dhe sigurisht nuk ka nevojë ta deshifroj dhe interpretojë atë me astronom dhe letra inxhinierike hapësinore edhe nëse është i pajisur me "veshë të mëdhenj elektrikë" ".

Ai qiell, i cili nëse dëgjohet me shpirtin që zgjat drejt tij, në një panik dhe ndjenjë universale dhe plot dashuri të pafund, na pëshpërit në një mënyrë të heshtur, por të vazhdueshme, sekretet e universit për të qenë rojet dhe aktorët e tij. Sepse ai qiell, nëse e dëgjoni duke marrë frymë, duket si "pjesa e brendshme e një gryke të kozmosit" dhe që në të njëjtën kohë është gjithashtu "bregu i tokës dhe gjithashtu ai i detit".

Qielli i peshkatarit

Një qiell me "shumë zëra dhe pa perëndi", por që mban brenda vetes një oqean tingujsh dhe jehone që na referojnë tek shpirti e mundi dhe roli pasionant që çdo njeri ka për të shijuar më mirë përvojën e tij. Ai qiell që është gjithmonë mistik dhe ndriçues, dhe për të cilin enciklopeditë e plota kurrë nuk do të mjaftojnë për të shpjeguar se çdo perëndim dielli është një pikturë aksion me aromë Elisha.

Dhe ky qiell është i pastër për peshkatarin, është Ylli i tij i Veriut në kohë vështirësie, është forca e tij pavarësisht se çfarë do t'i ndodhë, sepse ai mban sekretin e ndjenjës së burrave dhe grave me një vizion të lartë të një toke më të mirë, edhe nëse është e mbuluar e sheh atë për atë që është, një rimbushje e vazhdueshme e bukurisë së pafund që e rigjeneron atë dhe e vendos gjithmonë përsëri në rrugën e së vërtetës dhe luftës shumëngjyrëshe për një bashkëjetesë më të mirë.

Qielli si poet, përgjithmonë ballë për ballë me realitetin e vjetër, dhe cili është vëzhgimi më i mirë për peshkatarin që ndjen se është një kopshtar i thellë i tokës dhe krijesave të saj, dhe që punon në misionin e tij, i goditur nga zbatimi i sinjaleve që ai merr prej tij në tokën e të gjallëve ...

POETI PESHKATAR, POEZI NGA LAWRENCE FERLINGHETTI

Ndërsa plakem perceptoj

se jeta e ka bishtin në gojë

dhe poetët e tjerë, piktorët e tjerë

ata nuk nënkuptojnë më asnjë lloj konkurence

Thjeshtë qielli që nis sfidën

qielli duhet të deshifrojë

edhe nëse astronomët përpiqen shumë ta dëgjojnë atë

me veshët e tyre të mëdhenj elektrikë

qielli na pëshpërit vazhdimisht

sekretet e fundit të universit

qielli që merr frymë brenda dhe jashtë

sikur të ishte brenda gojës

së kozmosit

qielli që është edhe bregu i tokës

dhe gjithashtu ai i detit

qielli me zërat e tij të shumtë dhe pa perëndi

qielli që përmban një det tingujsh

dhe jehona që na dërgon

si në një valë përballë murit të detit

Poezi të tëra fjalorë të tërë

mbështjellë në një ulërimë bubullime

Dhe çdo perëndim dielli një pikturë aksion

dhe çdo re një libër me hije

përmes të cilave fluturojnë të egra

zanoret e zogjve që janë gati të qajnë

Dhe qielli është i pastër për peshkatarin

edhe nëse është i mbuluar

Ai e sheh atë për atë që është:

një pasqyrë e detit që do të shembet mbi të

në varkën prej druri në horizontin e zymtë

Ne duhet ta mendojmë atë si një poet përgjithmonë ballë për ballë me realitetin e vjetër

ku zogjtë nuk fluturojnë kurrë para stuhisë

Dhe ai e di se çfarë do të bjerë poshtë

para lindjes së diellit

dhe ai është vrojtimi i saj më i mirë

duke dëgjuar tingullin e universit

dhe duke kënduar vizionet e tij

të tokës së të gjallëve

 

POEZI NGA SAFO

Si e dhunshme në male

Si e dhunshme në male

era tund dushqet,

kështu Dashuria është mbingarkuar

shpirti im, arsyeja.

Menjëherë tek unë zemra

Menjëherë zemra më trazohet në gjoks

vetëm sa të të shohë, dhe zëri

nuk del jashtë, dhe gjuha prishet.

Një zjarr delikat ngrihet shpejt në lëkurë,

dhe sytë nuk shohin më

dhe veshët gjëmojnë.

Hëna është vendosur

Hëna është vendosur

dhe Plejadat në mes të natës

edhe rinia tashmë është zhdukur,

dhe tani jam vetëm në shtratin tim.

Shpirti im Eros dridhet,

si era në mal

që depërton në lisat;

dhe lëshon gjymtyrët dhe i tund ato,

kafshë e hidhur e ëmbël e pathyeshme.

Por për mua as bletë, as mjaltë;

dhe vuaj dhe dëshiroj.

PËRKTHYESE

MARJETA SHATRO RRAPAJ

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat