Si po arrijnë pasagjerët të jetojnë për shumë kohë në aeroportet amerikane?

Amerika

Si po arrijnë pasagjerët të jetojnë për shumë kohë në aeroportet amerikane?

Më: 12 prill 2021 Në ora: 00:02
Aditya Singh

Në janar, autoritetet lokale arrestuan një 36-vjeçar me emrin Aditya Singh pasi kishte kaluar tre muaj duke jetuar në Aeroportin Ndërkombëtar O’Hare të Chicagos.

Që nga tetori, ai kishte qëndruar në anën e sigurt të aeroportit, duke u mbështetur në mirësinë e të huajve për t’i blerë ushqim, duke fjetur në terminale dhe ka shfrytëzuar banjot për t’u pastruar. Vetëm kur një punonjës i aeroportit i kërkoi letërnjoftimin, ai u zbuluar dhe më pas u arrestua, raporton cnn.

Sidoqoftë, Singh është larg nga personi i parë që ka qëndruar më së gjati në aeroport. Pas më shumë se dy dekadash rreth ngjarjeve të tilla, ekziston histori për individë që kanë arritur të qëndrojnë në terminale për javë, muaj dhe ndonjëherë me vite.

Megjithatë, jo të gjithë ata që e gjejnë veten duke jetuar në një aeroport e bëjnë këtë me dëshirën e tyre.

Përzierja me turmën

Qoftë në video-lojëra si “Airport City” apo bursa për tema, të tilla si “urbanizmi i aeroportit”, shpesh aeroportet shihen si “mini qytete”. Aeroportet, në fund të fundit, kanë vende adhurimi, polici, hotele, pazare dhe lëvizje masive të njerëzve.

Por nëse aeroportet janë qytete, ato janë mjaft të çuditshme, pasi ata që drejtojnë “qytetet” preferojnë që askush të mos qëndrojë atje.

Sidoqoftë, është e mundur të jetosh në aeroporte sepse ato ofrojnë shumë nga lehtësitë themelore të nevojshme për mbijetesë: ushqim, ujë, banjo dhe strehim. Dhe ndërsa operacionet e aeroportit nuk funksionojnë domosdoshmërisht 24/7, terminalet e aeroportit shpesh hapen shumë herët në mëngjes dhe qëndrojnë të hapur deri natën shumë vonë.

Shumë nga objektet janë aq të mëdha saqë ata që vendosin për të qëndruar – siç është burri në O’Hare – mund të gjejnë mënyra për të shmangur zbulimin për mjaft kohë.

Një nga mënyrat që banorët e aeroportit do të shmangin zbulimin është thjesht të përzihen me turmat. Para pandemisë, aeroportet amerikane trajtuan 1.5 milion deri në 2.5 milion pasagjerë çdo ditë të caktuar.

Sapo e goditi pandemia, numrat ranë në mënyrë dramatike, duke rënë nën 100 mijë gjatë javëve të para të krizës në pranverën e vitit 2020. Sidomos, njeriu që jetoi në O’Hare për pak më shumë se tre muaj arriti si pasagjer në mes të tetorit 2020.

Ai u zbulua dhe u kap vetëm në fund të janarit të 2021 – pikërisht kur numri i pasagjerëve ra ndjeshëm pas majave të udhëtimit për pushime dhe gjatë ringjalljes së coronavirusit.

Të jetosh në harresë

Pastaj ka nga ata që padashur e gjejnë veten në një qëndrim të zgjatur, të pacaktuar. Ndoshta banori më i famshëm i pavullnetshëm afatgjatë i aeroportit ishte Mehran Karimi Nasseri, historia e të cilit thuhet se frymëzoi filmin, “The Terminal”, me protagonist Tom Hanks.

Nasseri, një refugjat iranian, ishte rrugës për në Angli përmes Belgjikës dhe Francës në vitin 1988 kur humbi dokumentet që verifikuan statusin e refugjatit. Pa letrat e tij, ai nuk mund të hipte në aeroplanin për në Angli. As ai nuk u lejua të linte aeroportin e Parisit dhe të hynte në Francë.

Ai shumë shpejt u bë një patate e nxehtë ndërkombëtare ndërsa çështja u kthye prapa dhe prapa midis zyrtarëve në Angli, Francë dhe Belgjikë. Në një moment autoritetet franceze ofruan ta lejonin atë të banonte në Francë, por Nasseri e refuzoi ofertën, siç thuhet sepse dëshironte të shkonte në destinacionin e duhur, Angli.

Dhe kështu ai qëndroi në Aeroportin Charles de Gaulle për gati 18 vjet. Ai u largua vetëm në vitin 2006, kur iu përkeqësua shëndeti dhe u shtrua në spital.

Banorë të tjerë afatgjatë të aeroportit përfshijnë Edward Snowden, punëtoi i NSA-s, i cili kaloi më shumë se një muaj në një aeroport rus në vitin 2013 para se të merrte azil.

Pastaj është saga e Sanjay Shah, i cili kishte udhëtuar në Angli në maj të 2004 me një pasaportë qytetare britanike jashtë shtetit. Sidoqoftë, zyrtarët e imigracionit i refuzuan hyrjen kur ishte e qartë se kishte ndërmend të emigronte në Angli, jo thjesht të qëndronte atje disa muaj, aq sa i lejohej.

Shah kishte frikë të largohej nga aeroporti, pasi tashmë kishte dorëzuar shtetësinë keniane. Ai më në fund ishte në gjendje të largohej pas një qëndrimi në aeroport prej pak më shumë se një viti kur zyrtarët britanikë i dhanë shtetësinë e plotë.

Kohët e fundit, pandemia e coronavirusit ka krijuar banorë të rinj të pavullnetshëm afatgjatë të aeroportit.

Për shembull, një estonez me emrin Roman Trofimov mbërriti në Aeroportin Ndërkombëtar të Manilës me një fluturim nga Bangkoku më 20 mars të 2020. Në kohën e arritjes, autoritetet filipine kishin pushuar lëshimin e vizave të hyrjes për të kufizuar përhapjen e COVID-19. Trofimov kaloi mbi 100 ditë në aeroportin e Manilës derisa personeli në ambasadën estoneze më në fund ishin në gjendje t’i vendosnin atij një vend në një fluturim riatdhesimi.

Të pastrehët gjejnë strehë

Ndërsa shumica e banorëve të aeroportit të pavullnetshëm dëshirojnë të largohen nga shtëpia e tyre e përkohshme, ka disa që janë përpjekur vullnetarisht ta bëjnë një aeroport vendbanimin e tyre afatgjatë.

Aeroportet kryesore në Shtetet e Bashkuara dhe Evropa kanë funksionuar prej kohësh – edhe pse kryesisht informalisht – si strehimore për të pastrehët.

Megjithëse të pastrehët kanë një histori të gjatë në Shtetet e Bashkuara, shumë analistë i shohin vitet 1980 si një pikë kthese e rëndësishme në atë histori, pasi shumë faktorë, përfshirë shkurtimet e buxhetit federal, deinstitucionalizimi i të sëmurëve mendorë dhe butësia, çuan në një rritje të numrit të të pastrehëve. Në atë dekadë ju mund të gjeni historitë më të hershme rreth të pastrehëve që jetojnë në aeroportet e SHBA-së.

Në vitin 1986, për shembull, Chicago Tribune shkroi për Fred Dilsner, një ish-llogaritar 44-vjeçar që kishte jetuar në O’Hare në Chicago për një vit. Artikulli tregon se individët e pastrehë kishin filluar të shfaqeshin për herë të parë në aeroport në vitin 1984, pas përfundimit të linjës së trenit të Autoritetit të Tranzitit të Chicagos, e cila siguronte një qasje të lehtë dhe të lirë.

Gazeta raportoi se 30 deri në 50 njerëz po jetonin në aeroport, por që zyrtarët prisnin që numri të mund të rritet në 200 ndërsa moti i dimrit fillonte.

Kjo çështje ka vazhduar në shekullin e XXI-të. Historitë e lajmeve nga 2018 raportuan një rritje të numrit të të pastrehëve në disa aeroporte të mëdha amerikane gjatë viteve të mëparshme, duke përfshirë në Aeroportin Ndërkombëtar të Hartsfield-Jackson Atlanta dhe në Aeroportin Ndërkombëtar të Baltimore/Washington Thurgood Marshall.

Pandemia e coronavirusit ka shtuar një shqetësim shtesë rreth shëndetit publik për këtë grup njerëzish në aeroport.

Për pjesën më të madhe, zyrtarët e aeroportit janë përpjekur t’u sigurojnë ndihmë këtyre banorëve vullnetarë.

Për shembull, në Aeroportin Ndërkombëtar të Los Angelosit, zyrtarët kanë vendosur ekipet e ndërhyrjes në krizë për të punuar për të lidhur të pastrehët me strehimin dhe shërbime të tjera.

Por është gjithashtu e qartë se shumica e zyrtarëve të aeroportit do të preferonin një zgjidhje ku aeroportet nuk funksiononin më si strehimore për të pastrehët. 

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat