Marjeta Shatro Rrapaj - Bota Sot
Marjeta Shatro Rrapaj

Kultura

Marjeta Shatro Rrapaj

Nga: Agim Desku Më: 16 qershor 2020 Në ora: 20:19
Marjeta Shatro Rrapaj

Marjeta SHATRO RRAPAJ është një shkrimtare bashkëkohore nga Saranda.

Poezia ka qenë një pjesë e pandashme e jetës së saj, një pasion që do të kurorëzohej me shumë botime në gazeta,revista të ndryshme periodike dhe antologji letrare të huaja. Ajo është autore e shtatë librave me poezi: "Në detin e syve të mi" në shqip, "Shtegtim me muzgun "në shqip," Të jesh gjithnjë buzëqeshje e Zotit "në anglisht," Nerthus "në gjuhën frënge dhe shqipe," Hestia "në frëngjisht," Vesta "në anglisht dhe spanjisht," Larg iluzioneve "në pesë gjuhë :shqip, anglisht, frëngjisht , gjermanisht dhe italisht.Ajo është shfaqur në rrugën e poezisë me pjekuri artistike. Ajo ka shkruar në prozë: "Regëtima pulëbardhash".

 Ka përkthyer në shqip 50 autorë të huaj në Antologjinë "Espalier me erën" .

Ka përkthyer nga frëngjishtja librin e një poeti algjerian: "Poezi nga Abdelghani Rahmani" . Vjen në tre gjuhë (shqip, anglisht dhe punjabi) me një poet indian Jernail Singh Anand në Antologjinë : "Melodi poetike" .

Librat e saj gjenden online në kompanitë botërore" AMAZON" dhe "LULU".

Ajo është një poliglote.

 Ka 30 video-poezi në You tube me recitime nga vetë ajo dhe autorë të huaj.

Ka gati për botim 2libra të rinj.

 

Cikël poetik

nga Marjeta Shatro Rrapaj

 

Dashuritë e mëdha

 

Dashuritë e vërteta,

nuk i gërryen ankthi,

nuk i tret as koha,

janë eterne,

fluiditet ajri

përthithur shpirtit.

 

Dashuritë e mëdha

nuk kanë nevojë për betime,

janë të pavdekshme,

lindin vetëm një herë

rriten shenjtësisë jetë

e vdesin bashkë me dhimbjen.

 

Nuk njohin dënesje,

as klithma verbimi.

 

Përjetësisht mbeten dritëza të bardha

që ndriçojnë errësirën,

në nanurimë dehëse.

përgjithmonë përndritje.

 

JAM ME TY

 

Unë gjithmonë jam me ty,

në çdo shkronjë,

fjalë, varg a  rresht,

në faqet e librave që lexon.

 

Jam rrezja e parë që të puth sytë e bukur,

shkëlqimi i hënës që të josh,

yll që të fton në tjetër hapësirë

e përherë të bën të ëndërrosh.

 

Jam pranverë mbushur me të gjitha lulet,

borë mali që të freskon,

verë që të deh me ëmbëlsi,

ngjyrë ylberi që ngre urat kolorit.

 

Portreti im është përshfaqje,

e një deti, qielli e dielli,

ndaj zemra ime ndihet pezm i mbrëmjes

e fal në shpirt, përgjithmonë prarimin.

 

Nuk di ti përhumb tëndit vështrim

jam shpirti binjak që brenda teje fle!

Gëzoju dritës kur feks në dritare

e një tjetër ditë të troket pa zë.

 

Pafundësisht e ëmbël!

Dielli më mbështjell me mantelin e artë të rrezeve

e një ritëm i gëzuar fantazish më rrëmben.

Ora e lumturisë kumbon në veshë

 

e zjarri i ëndrrave për jetën ndizet.

Cicërima zogjsh bëjnë rezonancë me shpirtin

e natyra me gjymtyrë e trup zjarrmon

nga dëshira e çmendur e mosndaljes së vrullit,

 

mrekullisht e bukur, pafundësisht e brishtë!

Humbas ngjyrave e aromave,

përqafuar nga krahët e pasionit.

 

Me buzëqeshje në buzë, këndoj me shpirt

 

vargjet që digjen brenda meje që nga antikiteti,

magjepsur prej madhështisë natyrë e heshtur,

rilind tek unë një tjetër njeri.

Të duam!

 

Të mendosh për dashurinë, të bën të jetosh,

se të duash është lumturi hyjnore,

ku magjitë e jetës i ndiejnë të gjitha shqisat,

dehur, harruar pas vezullimit të ngjyrave,

 

ku rrezja e shpirtit shkëlqen në sy

e shpirti fluturon mbi re.

Ku deti i mendimeve bëhet

pasqyrë e thellë e siluetës së ditëve,

 

kur era e kohës  trazon me këngën e saj

e alkimia e zjarrit të shenjtë përshkon si vetëtimë

e ndez etjen për puthje dashurie plot kënaqësi e ethe.

Nga emocionet frikësohet arsyeja e heshtur,

 

kurse fati zbukuron ekzistencën e dhimbjes

e nga vuajtja lind shpresa e ëndërruar .

Të duam është sekreti i kësaj bote.

Pranverë?!

 

Pranverë që i fshehet vetes.

Prej qerpikëve të syve pranverorë

pikon vesa e ëndrrave të prillit

e rrjedh faqeve të trëndafilta të qershive të egra.

 

Njom buzët e etura prej natës

dehur prej puhizës së shpirtit,

e padukshmja shpërndan grimca misteri

e në ajër ndihet aromë lulesh.

 

Jeta në ekzaltim përtejreve

të qiellit të tejdukshëm shndërrohet

si stina që harbohet me drithërima

prej përkuljes së dritës mbi bukuri ëndërrore

 

e filizi i frymëzimit rritet mbi pllajat

e pashkelura të mendimit,

nën ritmin e përjetimeve ndryshe

të përthithjes së formave të blerimit

 

për të dalë jashtë lëkurës ,

prej gjirit të butë të tokës,

ku fryma e delirit për jetën bëhet muzë,

e brishtë pafundësisht e bukur,

 

në krahët e pasionit hipnotik tjetërsohet

e sundon magjepsjen e heshtjes

si reflektim i ndjenjës së zjarrtë

nën shoqërinë e fjalëve të shpirtit.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat