Shtatë kullat

Kultura

Shtatë kullat

Nga: Nexhat Halimi Më: 3 mars 2021 Në ora: 12:56
Nexhat Halimi

I Kulla

Në secilin gur të kullës dëgjo ja sesi rrah zemra

rrjedh gjaku i atyre që e mbrojtën e ranë për të

në kullë fle jeta dhe vdekja kokë më kokë

kullat janë rrugët e gjata të ndezura në të gjithë fanarët

vijnë ndër fije kohësh të lashtësisë e ikin në lashtësi

në secilën kullë shqiptare rrah zemra shqip

Flenë kafkat e çara e mbi to kalon dita e nata

në secilën kullë janë sytë e duart e ëndrrat

ja tashmë herë bie mjegulla me penjëza gjaku

herë tjetër bie shi me pika të zgjuara nga gjeneza e tyre

e herë tjetër shfaqet ndonjë mi në formë XheSy-je

dorë për dore me tradhtitë e shtriganit IbKa-u

në secilën kullë ja dëgjoje rreh me gishtin në zemberek

e shkrep ndër kohë vetëtima e pushkës me hov.

II Kulla

Kullat janë rrugët e stërgjata ndër mjegulla

gurtë e djegur në ballkone ndër pjergulla

Lëvizin ndër kohë e vijnë te zemra e fjetur

Vijnë ndër ditë të ylberta e krejt nën gjak

Vijnë ndër hi dhe vrasje të vetmuara pak nga pak

Arrijnë në një kohë dhe hyjnë në plagë tjetër

Të lashta ndër krahë kojrrilash të vjetër

Kullat janë sytë duart ëndrrat në borë e në shi

Kullat një gjak e kanë një krua e një gjithësi

Një kockë e kanë e një kafkë e një rrëzim në hi

Kullat janë rrugët e gjata ndër acare

Me oxhaqe gjithherë të ndezura në liri

III Kulla

Fjala asnjëherë nuk mund të jetë asgjë tjetër

veç shkruar me pikët e gjakut në kullë të vjetër

E ndritur nga vetëtimat në shkëmb të etur

Është veç prejardhje e njeriut plis grisur

mes tufës së deleve lëshuar rreth kroit i nisur

t'i bie fyellit dhe ta mbaj për kapistre demin e zi

qeni nga leh e leh e s' pushon me hënë në sy

kullat janë sytë e duart e ëndrrat në rrjedha kroi

gjurmët e demit nga lë shenja para se të agojë

gjurmët e kalit pullali në kthim betejash përsëri

i plagosur në frymë të fundit nga lë prapë vragë

ta shkruaj fjalën e paepur me gjak e plagë

kullat janë fjala e parë e e fundit në rrugë të gjata

mbi to të shprishen e të bien mjegullat e lirisë

IV Kulla

Ka vjet i vetmuar bredh kullës veç pse të dua

E s' guxoj të dal të shikoj nga ik me shtambë në krua

Kot qaja me këngë akordoja melodi për ty qiellit

E derdhja lart e larg zemrën me jehonë të fyellit

Ti më vidhje me bisht syri nga dhiarja me gur stralli

Ndiqje udhën kodrës lart e frymën ta merrte malli

Hamendje ta përcaktoje në cilin kat zot pres me fyell

Hëna e djegur të nxjerr sy mes degësh në qiell

Prisje të dilja në dritaret e vogla e në frenxhi të vrojtoja

Hapat i lëvizje fare me kujdes në kthim nga kroi

Zemra të ngurronte mos nxjerr kokë e më vrasin aty

Rri guri në dhomë të fortifikuar prit të gjendet qare

Kaq vite ikën dhe asgjë s'ka veç mua vdekja më pret

Pritja kënga e fyelli për ty do të më vrasin fedorë

Ja tashmë është dimër i egër e bie pandërprerë borë

Veç një zog mali për çdo ditë më viziton në frenxhi

Të hajë kokrra gruri e aty aty ndonjë të bukës thermi

V Kulla

Prisja i fshehur me një sy para gurit në frenxhi

të vinte zogu me pak ngjyrë hi kaltër përsëri

thërrimet e bukës e prisnin aty nën dritë të agut

e dëshiroja të vinte të prek në këtë vetmi

ta derdhte një copëz afërsi një copëz largësi

e mendja më derdhej në pluhurin e sarkofagut

në vdekjen e përhershme e zjarrin në dorë

e sytë më shpinin lart te guri i bjeshkës nën borë

nën hije e mbaja armën me unazë në shuplakë

në çdo rast të shkrepja jehonë dhe flakë

ja tashmë kalon dhiares fedora me ibrik në dorë

të mos ndodhë të mos dëgjohet nga kulla fyelli

e gjakshkrimi i ylbertë i derdhur nga qielli

veç t'i tregoj pse jetoj e pse për vdekje e dua

të ec me ibrik për në krua e të mendoj për mua

VI Kulla

Ndërmjet lëmshit të mjegullës e ylberit të thyer

zgjohet mes malesh zemra e ndezur e parrëfyer

e një kalë i harlisur lodron brigjet me mëngjes

e një fletëz e tërfilit e lexon përrallën ndër vesë

në kullë rreh zemra e rrjedh gjaku me furi

e ëndrrat ngrijnë nga vjen zëri i fyellit në gjithësi

a do ta dëgjojë baresha zot fyellin kot përpjekja

nga kulla rrjedh jeta e natyrisht rrjedh vdekja

kulla i ka vetmit e udhët brenda meje të gjata

në kullë në secilin gur janë sytë e duart dhe yjtë

kafkat e çara në të cilat fle vrasja dhe nata

e pëlcasin dimrat e gjatë e ndiqen afërsitë

e herë tjetër një kalë i tërbuar i zgjon largësitë

ja lashtësisë së vrarë shfaqet ndonjë herë etur

veç ndonjë siluetë e bukur në gur kaherë fjetur

Ndërmjet lëmshit të mjegullës e ylberit të thyer

Demi ka dalë në kodër kaq i vetëm i ndërkryer

Për frëngji vërej ka gjethuar lisi te varret në vetmi

E ndër përrallat shëtit pa frikë pak gjithësi

VII Kulla

E vë martinën në frëngji nën dritëz të hënës

E pres e pres me gisht në këmbëz të vjetër

E ndjek siluetën vetëtimës së gjirit të nënës

E ndiej vetmi kohës së vajtur në hi të fjetur

Do ta vras veten apo historinë e tretur

Jashtë frëngjisë gjakut të lidhjes figurë me keze

Ja ende lëviz diçka në mua apo është tjetër

I mbështjellë nën krisma vetëtimës nën beze

Kush kënd e vrau të marr gjak ka vjet të fjetur

Rrëzohem nga drita e verbër në të dy sytë

Kroi i gurit e derdh ujin e pijshëm e të etur

Lart qiellit ndërmjet shqerrash ja fikën yjtë

Qajnë gurtë në varre qajnë nënat qajnë fëmijët

Varrin tim nga e hapin në zjarrin e vjetër

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat